UZAKLARIN ŞARKISI
“ Keşke oturup sabahtan akşama kadar roman kahramanlarının arkalarından konuşacak kadar dertsiz olsaydık…”
Uzakların Şarkısı’ndan duyduğum bir güfteydi sanki bu.
Ah dedim dertsiz başıma dert aldım! Bir kahkaha patlattı kalemim, kağıtta kayarken. Daha girizgahta takıldığım bu çelişki, beni de güldürdü. Olsun dedim, içimden böyle döküldü. Asıl meseleye dönelim, neydii? Ben, el ele tutuşan Ela ve Lale’yle henüz tanışmış ilkokul çocukları gibi; sözcüklerle cebelleşerek, anlamlı kılınmaları için dertleniyordum. İçinden çıkılmaz bir hal alıyordu zihin süzgecimdeki kelimeler. Artık bir yerlerden başlamak gerekecek. Kelimelerin manalarına dertlenen sevgili Ru, dertsiz başına aldığı dertlerden uzun edebi cümleler kuracak.. Koşun, bence bu başlık kaçmaz!
İsteyene derdin çok olduğu, kızarmış palamudun kokusunun bile bırakılan yerde bulunamadığı şu içrek dünyada bir kendimiz bir de yalnızlıklarımız baş başa. E tabi sadece bu hadiseyi düşünmek bile dertlenmeye yetiyor aslında. Baş başa kalınan yalnızlıklar..
Bir kış günü iş çıkışı, hayat yükünün sırtında kamburlaştığını düşünen bey amca; ekmek almak için her zaman uğradığı fırına doğru yürüdü. Kendini bilmez bir serseri, hiç işinin düşmeyeceği sokaklarda bol ara gaz verdiği arabasıyla son sürat giderken; -hep film sahnelerinde yaşanan- o içi çamurlu su birikintisiyle dolu çukurdan geçiverdi. Havalandı damlacıklar, ufaktan ses çıkardılar. Geldiler bey amcanın paçalarına yapıştılar. Bizim gariban bey amca ıslandı iyi mi. Öfkelendi, bir iki kötü söz çıktı ağzından, sonra Allah’ım dedi sabır ver bana. Vazgeçti fırına girmekten. Döndü sırtını dünyaya; kalabalıklar içinden geçerek -yalnızlığına yetişmek acelesiyle sanki- eve doğru yol aldı. Eve vardı. Sanmayın ki; zile bastı, ‘ bu ne hal ’ sorusuna verecek bir cevabı vardı. Elinde bir anahtar, girdiremediği bir delik; buğulanan gözlükleri, öfke sinmiş bir çehre. İşte tam o an kalakaldılar, yalnızlıkla baş başa. Selamlaştılar.
Bey amca, dünyadan kaçar adımlarıyla eve geldi gelmesine ama ziline basılan evlerden değildi onunki; zaten yoktu bassa da açacak kimsesi, ‘şu çamur damlayan paçalarımı dışarıda temizleyeyim hanım kızar’ diye bir gerekçesi.. Eve anahtarıyla girmek zorunda olan, ‘hoş geldin’ leri yalnız öğle yemeği yediği esnaf lokantasındaki o küçük çocuktan duyan, çaydanlıkta çay demlediğinde yarısı boşa gideceği için sallama çay içen ve en çok bundan şikayet eden bey amca. Yalnızlıkla baş başa olmanın tüm özelliklerini sahiplenmiş. Tabii hayat bir film sahnesi değil, kameralara da konuşamıyorsun. Allah’ım diyorsun sabır ver bana. Öyle ki neye sabrettiğini bile bilmiyorsun aslında. Basmakalıp cümleler seçiyorsun, alışılagelmiş adetler ediniyorsun. Bir de olur olmadık zamanlarda yalnızlıkla selamlaşıp deviriyorsun işte takvimleri.
Yalnızsan, yaşlıysan bir de garibanlığın hırkası altında ısınarak geçmişse günlerin; daha fazla öfkeyi, dünyayı daha az renkli görmeyi, mahallede oynayan çocukların topunu kesmeyi, genç sevgilileri sürekli iğnelemeyi kendinde hak görüyorsun. “ Anlatıp, kendimce doğru bildiğimi öğreteceğimden de değil. Yalnızım be yalnız! Sıkılıyorum işte, işim gücüm mü var sanki, akşam olup eve dönünce üstüme yürüyor sanki şu küf kokulu duvarlar. Ne olacak iki kelam da ben edeyim, kendime hiç yoktan meşgale edineyim .” diyorsun. Demiyorsun aslında ama biz hepimiz; bütün yalnızlar ve yalnızlıklar bu sıradanlaşmış halleri biliyoruz. Kalabalıklarsa yalnızca görüp, anlamlandıramıyor. Pek çabalamıyorlar da aslında. Adın çıkıyor aksiye.. E haklısın işte, biz anlıyoruz seni. Kolay iş değil, misal insan elini kesince yara bandı aramadan evvel birine elimi kestim diyebilmek ister. Bizim bey amca Allah kahretsin diyebiliyor. Başlıyor yakın gözlüğünü aramaya. E tabii yara bandını görmek için önce gözlüğünü bulması gerek. Film çekmiyoruz dedik ama gözlük de tabi ki gömleğinin cebinde olacak, bey amca arayacak da arayacak. Torunu olsa ondan isterdi elbet ama nerede kim bilir? İşte yalnızlığı ile kaldı baş başa.
Allah’tan hem kendimize hem bey amcamıza sabır dilemek şart oldu. Bey amca artık ‘bizim’ oldu. Hepimizin. Baş başa kaldığımız yalnızlıklara, birbirinden habersiz aynı satırları okuyan kalabalıklar içinde ket vurduk.
Yukarıda bir yerlerde dertsiz başına aldığı dertlerden uzun edebi cümleler kuracak bir kız vardı. Ancak bey amcadan ve pek yalın yalnızlıklardan sırası gelmedi. Hepsi birden rol çaldılar. Olsun, biz anladık onları..




